De bekoring van de nacht

De bekoring van de nacht. Dat slaat momenteel op mijn nachtkastje. Op wat erop ligt. Enfin, het ligt er zelf op:
debekoringvandenacht

Allemaal de schuld van de lees-uitdaging:  kijk rond in je familie en kopieer eens dit leesgedrag. M’n ouders lezen niet zoveel en het was eigenlijk vooral mijn ene oma die veel las. Ze is gestorven toen ik aan m’n 17 jaar net de examens middelbare school had afgerond. Ik herinner me niet exact meer wat er naast haar kopje thee lag, maar het waren vaak covers met smachtende dames.
Hunkerende dames genoeg in de bib en ik ontleende er meteen één van de grondleggers van het genre.

Het boek is in 1988 gepubliceerd. Bij m’n oma kan ik het niet meer navragen, maar ze heeft tot haar laatste dag nog gelezen. Vreemd gevoel om te bedenken dat misschien ook dit boek naast haar fameuze koekjesdoos heeft gelegen.
Nu ligt het boek bij mij, naast een glaasje Chardonnay. Santé, lieve oma.

Uitgaan in de jaren ’90

Bij Tinyblogt las ik hoe zij uitging in de jaren ’80. Ik zette grote ogen op, want ja, uitgaan in de jaren ’90 was toch van een ander kaliber.
Laat me eerst beginnen met te zeggen dat ik echt wel op een strenge katholieke meisjesschool zat en dat m’n ouders behoorlijk controlerend waren. Zo kwam mijn vader mij ook altijd om halféén halen. Gelukkig maar, achteraf gezien, want de favoriete uitgaansplaats van m’n klasgenoten was een dancing die uiteindelijk een drugshol bleek te zijn (de politie-invallen waren altijd later in de nacht en werden me dan ook steeds achteraf in geuren en kleuren na-verteld door m’n vriendinnen)

Alcohol en jongens raakte ‘k op m’n 16 jaar nog niet aan. Er was maar één ding dat me iedere keer deed zagen (“echt, ma, iederèèn gaat”) om nog eens te mogen gaan: de muziek. Je zou het niet zeggen want nu ben ik via Radio Donna bij Radio 2 verzeild, maar indertijd kon ‘k er echt volledig voor gaan op de dansvloer. Nog steeds kan ‘k Smells Like Teen Spirit niet horen zonder te voelen hoe die dansvloer begon te kolken. En wees gerust, m’n glas liet ‘k nooit onbeheerd dus dààr was die sensatie al niet door te verklaren. En nu ‘k de songtekst er nog eens op na-lees: door de poëtische tekst kwam het ook al niet.

Benieuwd wat m’n net-tienerdochter van haar moeder zou zeggen. Wellicht hetzelfde als hetgeen ze verzucht als ‘k in de auto met Pearl Jam meedrum: gênant, mama, heel gênant.