Is Weight Watchers iets voor mij?

Ik ben dol op het bestuderen van diëten, met dan ook veel dieetboeken in huis en veel Excel-paginaatjes op m’n computer opgeslagen.

Het dieet uitvoeren is echter een ander paar mouwen. Twee jaar geleden volgde ik het 5:2 vastendieet , met succes (ttz. zeven kilo minder) maar om de één of andere reden verdween dit ook weer naar de achtergrond. Excuses na excuses doken op (en er waren echt wel momenten dat het niet paste ;-))

En nu is het eraan te zien. Met een BMI van 26,4 behoor ik officieel tot de categorie Vlaamse vrouwen met overgewicht. Als ik dit artikel mag geloven, vormen tegen 2030 in Europa mensen zonder overgewicht een minderheid.

Het is ook vaak kwestie van door de bomen het bos niet meer zien. “Ben ik nu goed bezig of niet? “maalt het steeds. Daarom ben ik ook continu op zoek naar gezonde weekmenu’s. Het is ook gewoon gemakkelijk: van dag tot dag weten wat te eten. Geen keuze-stress. Het is niet dat ik dit klakkeloos volg, maar ik heb graag een basis die ik dan kan veranderen.

Zo kwam ik dit week-end bij twee boeken terecht: “365 dagen Weight Watchers” en “Eet als een expert”.  In een preview zag ik dat in het boek van Weight Watchers inderdaad 365 volledige dagmenu’s te vinden zijn! Daar word ik nu eens echt blij van. De eerste twee dagen probeerde ik al uit en ik vind de menu’s goed te doen.

Elk dagmenu bevat 30 SmartPoints en via wat zoeken in Google bleek dit dan de hoeveelheid te zijn die ik officieel bij Weight Watchers zou mogen eten, met als extra wekelijks 28 SmartPoints (Sinner Sunday, ik kom eraan) In het oude systeem zou ik volgens deze site 26 Pro Points hebben mogen eten.

Vandaag (maandag) at ik mijn doordeweekse werkdag-kostje en natuurlijk wou ik weten op hoeveel SmartPoints dit neerkwam. Via een handige online berekening was dit het verdict:

  • ontbijt:
    • 40 gram Kellogg’s extra crunchy muesli: 7 SmartPoints (oeps)
    • 125 gram plattekaas (Campina volle): 6 SmartPoints
  • tussendoor:
    • banaan: 0 SmartPoints
    • kaki: 0 SmartPoints
    • twee keer koffie met melk: 1 SmartPoint
  • middag:
    • 90 gram speltbrood: 6 SmartPoints
    • 2 sneetjes kipfilet: 1 SmartPoint
    • 1 sneetje Leerdammer LightLife Caractère: 2 SmartPoints
    • een shaker met witte rammenas: 0 SmartPoints, joehoe!
  • om vijf uur in de namiddag (m’n moeilijkste moment):
    • 1 potje Oikos natuur + kaki: 7 SmartPoints, oei, oei
  • avondeten:
    • kotelet: 4 SmartPoints
    • spruitjes met spekjes: 3 SmartPoints
    • gebakken aardappelen: 6 SmartPoints

Dat maakt een totaal van 43 Smartpoints, 13 te veel.

anna-climbing-the-north-mountain

Nu ben ik aan het twijfelen om me in te schrijven op Weight Watchers online. Na drie maanden kost het wel maandelijks 22,95 euro, dus dat doet me wel wat twijfelen. Aan de andere kant hou ik zaken waarvoor ik betaald heb, ietwat gemakkelijker vol.

Wordt misschien vervolgd….

Papier hier

Ooit zette ik tussen Kerst en nieuw het Archief der Archieven op. Een echte archiefkast, mapjes in lang bestudeerde categorieën en zelfs een rasechte kleurcode.

Enkele maanden later bleek er één groot probleem te zijn: ik zag er als een berg tegenop om elk bijkomend papiertje in het juiste kleurtje, mapje,… te steken. Veel te ingewikkeld. Uiteindelijk bleven de meeste fakturen en aanverwanten hangen in een soort Vagevuur der Papieren: in her en der verspreide kartonnen dozen, uitpuilende keukenlades en op vensterbanken (ja, Hoarders is hier bij momenten niet veraf) Geen aanrader dus.

papieren2

(Otje, Annie M.G. Schmidt)

In 2016 las ik Marie Kondo. Naast het occasioneel vreemd opplooien van handdoeken heeft dit me geleerd dat een archief niet zo georganiseerd dient te zijn. Want hoe vaak heb je bijvoorbeeld een Telenet-faktuur van drie jaar geleden nodig? Men neme een doos, men schrijve daarop “Archief” en men gooie alles erin.
Op vlaanderen.be zag ik ook dat ik veel te angstig ben: van al die “belangrijke papieren” mag er heel veel weg.

Van een vrijgevig familielid leende ik dan ook een papierversnipperaar. Wat een genot. Per twaalf vlogen de papieren er doorheen. Ik kreeg er algauw plezier in en ging in alle kasten op zoek naar papieren om aan flarden te laten verscheuren. Vertrouwelijk of niet, gewoon voor de kick.

Ik denk dat ik er een nieuwe eindejaarstraditie van maak: papiersnipper-vuurwerk.

hollebollegijs

Films en boeken

In de laatste uren van 2016 gingen we”Fantastic Beasts and where to find them” kijken (op de één of andere manier wil ik hier maar steeds iets als “magical beasts and huppelhum….” van maken, zucht)

Image result for fantastic beasts and where to find them

Het moest niet meer bewezen worden: J.K. Rowling kan schrijven, boeken maar dus ook voor het witte scherm. Het is weer een verhaal dat je net als een warm fleecedekentje om je heen wilt slaan, waar je helemaal in weg wilt kruipen, totdat de dagen met minstens een uur langer zijn geworden.

Of neen, laat die langere dagen maar zitten,  want dat neigt al snel naar hittegolven en “Het smelt” en that’s really not my cup of tea.

Mijn ontdekkingen van het jaar 2016

Lilith (van Tales of the Crib, de eerste blog die ik volgde) vroeg naar onze ontdekkingen van het jaar 2016. Ze vroeg er eigenlijk om één maar ik kan weer niet kiezen 🙂

Bij deze:

  • Gran Hotel en Call the Midwife op Netflix, in feite Netflix tout court
  • The Elephant Man van Loge10 Theater Producties: ik was al fan van (Piet Piraat) Peter Van de Velde maar nu ook van (W817 Akke) Aron Wade
  • Als de dijken breken op Eén: nog nooit op een uur tijd zoveel gevloekt
  • tijdens het voorlezen aan LiLa : dat de eerste Harry Potter-boeken goed blijven (Harry Potter en het vervloekte kind daarentegen: mwa, bah, niet slecht….)
  • de cartoons van Hedger Humor: zo herkenbaar! bijvoorbeeld over je kinderen je eigen favoriete muziek willen leren kennen
  • de gezelschapsspelen van 999 games: Agricola, Het dorp
  • hoe enkele vierkante meter-moestuinbakken een verwilderd stuk in je tuin er zoveel opgeruimder kunnen laten uitzien (niet dat ze veel opgebracht hebben, maar dat is dan weer een ander (hitte/karakter)-verhaal)
  • dat ik echt wel wil bloggen, maar dat er toch iets in mij me tegenhoudt. In de auto bijvoorbeeld heb ik hele teksten in m’n hoofd maar wanneer ik dan effectief iets wil schrijven, is alles blanco of vind ik alles belachelijk.

Een doenbaar Harry Potter-feestje: deel 1

Even schetsen: een 11-jarige dochter met zeer welomlijnde ideeën over een uit de kluiten gewassen   Harry Potter-themafeest. Daarnaast een moeder die geen idee heeft, die al blij is als ze een cake weet te bakken. Eens te meer waren Pinterest en Google m’n redding.

Spoiler: het is gelukt en het was heel tof, voor alle betrokken partijen.

Daarom: voor iedereen die zich ooit in een vergelijkbare situatie bevindt: tips!

Kleding

Hermelien = de jarige

Op stoffen.net bestelde ik rechthoeken zwarte stof  van 1,5 m op 1,1 m.Drie zijdes zoomde ik dicht met instrijkbare zoomband (dat zoiets bestààt, ik ben in gedachten direct grootgebruiker voor zomen allerhande) van de Hema.sy-opstrijkbaar-zoomband__0175437_pe328795_s4(foto Ikea)

De vierde zijde zoomde ik ook maar liet een tunnel waarin ‘k een lint vastnaaide voor rond de hals. LiLa kan niet goed strikken dus voor haar sluit de cape vooraan met een haakje en een oogje.  24_500304_80

Een zwart rokje en een spin uit de feestwinkel en LiLa’s outfit was compleet.
HP_outfit

 

De gasten

Om de klasgenotes van LiLa direct in het verhaal van Harry Potter te betrekken, had ik voor hen ook graag mantels gemaakt. Ja, ik kan ook zeer welomlijnd zijn in mijn perfectionistische ideeën. Maar als ik keek hoeveel tijd die van Hermelien gekost had, zucht… Dus ik riep een hulplijn in ttz. mijn moeder met haar naaimachine van 40 jaar oud. Een half dagdeel later waren er zes mantels klaar voor de gasten, met een zwart lint om vooraan dicht te strikken.

Op het einde van het feestje kregen ze deze capes mee als souvenir.

Volgende keer vertel ik je over de uitnodigingen.

Nu even niet

Wat moet je doen als het in de buitenwereld aan het stormen is? Wat moet je doen als je geliefde stad zo aan het afzien is? Wat moet je doen?

Eerst is er de angst, de dichtgeknepen keel. De angst die zegt: nooit of te nimmer ga ‘k nog naar massa-manifestaties en al zeker niet met kinderen erbij.

Je leest op Facebook een oproep om je profielfoto te wijzigen in de Franse driekleur. Wat heeft het voor zin, denk je?

Velen delen een citaat van Martin Luther King. Mooi, denk je, maar hoe vul je dat in?

En je wilt niet weglopen, niet wegkijken, maar nogmaals: wat heeft het voor zin?

Dus je bakt speculaas, kijkt onder dekentjes naar de intocht van de Sint, vult een schoentje.

Want nu even niet.