Een tip van de sluier

Je blijft jezelf verbergen achter de lach op jouw gezicht, je blijft jezelf verbergen…

Maar nooit wordt er meer dan een tip van de sluier opgelicht.

 

Mijn goede voornemen voor 2019 is om mezelf meer te laten zien.

Niet opvallen, een grijze –hoogst grappende- muis zijn is al heel lang één van van mijn overlevingsstrategieën geweest. Het beperkte het pesten en een vreemde kronkel deed me ook denken dat ik dan minder zichtbaar ging zijn voor mijn oudste broer W. .

Mijn broer W. heeft een zware mentale handicap, hij kan niet praten, en heeft de mentale leeftijd van een tweejarige. Vooral in zijn puberteit (en onze kindertijd) kreeg hij meerdere woede-aanvallen op een dag. Meubels sneuvelden, hij deed ons pijn, trok aan onze haren, …  De twee maanden zomervakantie telkens, de week-ends, de woensdagnamiddagen, momenten waar veel kinderen naar uitkijken, waren voor mij de meest gevreesde. Ik probeerde onzichtbaar te zijn, niks te doen dat bij hem woede zou uitlokken (tot de dag vandaag nog steeds géén idee wat wel en wat niet de aanvallen uitlokte) Ik probeerde er ook vaak niet te zijn, hetzij fysiek (de bibliotheek, nu nog vind je me op overgangsmomenten en bij stress steeds in een bib terug) hetzij mentaal (boeken!)

Naast deze overlevingsstrategie was er ook een deel in mij dat al dat grijze-muis-zijn wou compenseren, wou stralen, de wereld ten gronde zou verbeteren. Het is het deel in mij dat neurologe wou worden (ah ja, de hersenen van m’n broer beter begrijpen) maar het angstige-muis-deel trok zich terug na drie succesvolle jaren geneeskunde, weer de tribe in. Niet opvallen, niet boven het graan uitsteken, werd terug m’n manier van overleven.

En zoals het meestal is bij de keuze van een overlevingsstrategie: a) ze is niet efficiënt, vaak al op het moment zelf niet b) je torst ze te lang mee

Dit jaar bleek dat nog eens pijnlijk. Een incidentje op het werk (waarbij die hersenen van me – onbewust voor mij- een razendsnelle link legden met gebeurtenissen van lang geleden) katapulteerde me dagen lang in een woestenij van angst, zelfs van afgrijzen.

En dan weet je volwassene ik: het heeft geen sikkepit geholpen, al dat niet-opvallen. Je bent er zelfs een groot deel van jezelf mee kwijtgeraakt.

Daarom, in 2019: hopelijk meer Katrien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s