Fotoverhaaltje

Als antwoord op deze schrijfopdracht: “Snapshot Stories.”

drunk2

Er werd mij gevraagd naar het verhaal achter deze foto. Verwondert het je dat ik me daar niet veel meer van herinner?
Er was een groot familiefeest en ik hou daar niet van. Nogal snel voel ik me een grijze muis. De Zuidafrikaanse wijn was zeer lekker. Dit alles gecombineerd met een flinke slok onhandigheid bij het poseren. En dit is op dat gebied nog één van de betere foto’s: normaal gezien zijn mijn ogen dicht en grijns ik vervaarlijk. Hier zijn mijn ogen – zij het wat wazig – dan toch open.
Kortom, deze foto herinnert mij eraan waarom ik me meestal achter de camera bevind.

Boter bij de koffie

Ontbijten, het blijft voor mij moeilijk om te beslissen hoe en wat. Want bij mij:

  • speltboterhammen met kaas en confituur -> de hele dag aan de boterhammen en de koekjes
  • havermout in wat voor vorm dan ook -> het eigenlijk weerzinwekkend vinden, al rond 10 uur weer honger
  • niet eten of enkel fruit-> trillen, bloednerveus
  • omelet -> er veel te lang over doen om het klaar te maken, misselijk
  • rijst met fruit, noten en zaden -> tot de vaststelling komen dat ik weer eens de avond ervoor vergeten ben van volkorenrijst te koken, dan maar aan de speltboterhammen -> de hele dag….. enz.

Enige constante: koffie. Ik weet het, niet echt gezond. Alhoewel het voor veel mensen ongeveer hun enige bron van antioxidanten is,  vind ik het toch maar zozo van mezelf. Maar na mijn jarenlange verslaving aan cola light en het zware afkickproces ben ik al lang blij dat het toch enigszins een natuurprodukt is. Ook ben ik een fan van echte boter en heb al jaren de plastieken boters buitengekegeld.
Toen ik dus over bulletproof coffee las, was ‘k meteen verkocht.
Hoe ziet mijn ontbijt er nu uit?
Ik maak koffie, doe er een eetlepel bio-boter en een eetlepel Amanprana kokosolie in en zet de staafmixer erin. Snel klaar, smaak valt mee en vooral: tot één uur heb ik geen bloedsuikerproblemen!  Wie al eens met mij op reis is geweest, weet dat ik nochtans normaal gezien van bakker naar bakker, van eetmoment naar eetmoment fiets/stap/leef. Deze koffie maakt het zoveel gemakkelijker om ’s middags een gezonde lunch te eten en ’s avonds een stukje vlees of vis met veel groenten. En dat allemaal zonder tussendoortjes!

.butterproof2

Lentekolder

Af en toe krijg ik zomaar last van de lentekolderrrr.

Dat kwam zo.
In onze tuin zag ik kilo’s besjes aan een struik hangen en ik wist niet goed wat ermee te doen.

besjes
Eerst lonkte ik nog naar veelbelovende taartjes maar van kilo’s aalbessen krijg je nu eenmaal
véél taartjes.
Ik besloot dan maar confituur  te maken. Niet gehinderd door enige kennis kocht ik  geleisuiker en begon de besjes van de steeltjes te trekken.
Twee uur later was ik toch enige kennis rijker: aalbessen van steeltjes trekken duurt EINDELOOSSS.

Maar aan de einder zag ik al een versgebakken boterham met boter en confituur opdoemen.
Gezwind mengde ik een kilo besjes met een halve kilo suiker, liet het mengsel een drietal minuten opkoken en goot het in bokalen.
Ik zette die een kwartiertje ondersteboven et voilà:

confituur

Lentekolderrrrin een potteke.

P.S.: Confituur maken komt eigenlijk neer op het vakkundig combineren van vruchten, suiker, pectine en zuur. Hier vind je er alles over.

De bekoring van de nacht

De bekoring van de nacht. Dat slaat momenteel op mijn nachtkastje. Op wat erop ligt. Enfin, het ligt er zelf op:
debekoringvandenacht

Allemaal de schuld van de lees-uitdaging:  kijk rond in je familie en kopieer eens dit leesgedrag. M’n ouders lezen niet zoveel en het was eigenlijk vooral mijn ene oma die veel las. Ze is gestorven toen ik aan m’n 17 jaar net de examens middelbare school had afgerond. Ik herinner me niet exact meer wat er naast haar kopje thee lag, maar het waren vaak covers met smachtende dames.
Hunkerende dames genoeg in de bib en ik ontleende er meteen één van de grondleggers van het genre.

Het boek is in 1988 gepubliceerd. Bij m’n oma kan ik het niet meer navragen, maar ze heeft tot haar laatste dag nog gelezen. Vreemd gevoel om te bedenken dat misschien ook dit boek naast haar fameuze koekjesdoos heeft gelegen.
Nu ligt het boek bij mij, naast een glaasje Chardonnay. Santé, lieve oma.

Water, water, water

Met het warme weer roep ik ‘s morgens m’n dochter nog altijd even na dat ze genoeg water moet drinken. Maar wat is genoeg drinken?

Op het eerste zicht zou ‘k dan iets antwoorden als anderhalve liter à 2 liter voor een volwassene. Regelmatig verschijnen er echter artikels die over minder spreken nl. per dag 0,5 l  in gewone omstandigheden. Zelf drink ‘k op gewone dagen een vijftal glazen water (ongeveer 1 liter). Als maatstaf neem ‘k dan de kleur van m’n urine: die moet licht van kleur blijven. Beste graadmeter is echter m’n humeur: drink ik te weinig water, dan word ik vitterig en angstig, een moord-combinatie.

water
In de periodes van nierstenen drink ik op het aanraden van het UZ twee liter per dag. Dan zet ‘k ’s morgens een fles Spa blauw van 2 liter op het aanrecht en ’s avonds moet die leeg zijn. Zeker als ‘k daar dan nog m’n citroenen bij doe, zijn dat dagen dat ‘k me steeds in de buurt van een toilet moet bevinden. Die keren dat ‘k maar het op het laatste moment een wegrestaurant kon bereiken, zijn wellicht legendarisch bij een aantal vrachtwagenchauffeurs.

Mijn dochter eet veel fruit en groente, dus zijn vier glazen voor haar voldoende. In haar geval betekent dit dat ze overdag haar volledige flesje op moet hebben. En dit mag niet zomaar om het even welk water zijn. Tot vorig jaar dronk LiLa namelijk geen water, enkel fruitsap. M’n man stelde daarop een blinde smaaktest voor van alle vijftien de watermerken van de Colruyt. Nestlé Pure Life eindigde bij LiLa op de tweede plaats maar is om me een onbekende reden dan snel tot eerste gebombardeerd. En nu gaan die flesjes Nestlé overal mee heen. Geen probleem, als ze maar haar water binnen heeft.

Bang voor buizen

Niet alleen mijn man en ik zijn dit jaar 40, ook ons huis dateert van 1975. Het is een fijn huis met wel wat tekortkomingen (hoe vaak kun je je kelder moeten leegpompen?).
Het enige wat knaagt bij een controlefreak als ik, is dat vele zaken over het huis mij totaal onbekend zijn. Steeds krijg ‘k de bibber als er een werkman over de vloer komt. Bij  vragen als “En waar zit uwen bezinkput?” of “Er loopt onder die tegels toch genen elektriek, hé” breekt het koud zweet me uit en kan ‘k alleen maar stamelen dat we hier nog niet lang wonen. Dat we hier intussen 11 jaar wonen, laat ‘k dan achterwege. Toch krijg ‘k dan iedere keer de wat-voor-kiwi-hebben-we-hier-blik.

Vandaag was het nou geen klusjesman, maar de radio. Volgende week komt er namelijk een campagne van de Vlaamse overheid over het gevaar van loden leidingen. Thomas Siffer verwoordde het zo mooi bij Tales from the Crib:

Je bent zelden bang van wat is, meestal van wat zou kunnen komen.

En plots werd ‘k inderdaad bang. Een deel van mij vond het niks om bang voor te zijn en zat nog te oreren dat het tegenwoordig in is van mensen bang te maken voor vanalles, maar een ander deel van mij liet alles vallen en liep al met een magneetje het huis rond.
Spijtig genoeg was geen enkele buis magnetisch. Dus nu weet ‘k het nog niet. Gelukkig weet ‘k dit wel:

Elk huisje heeft zijn buisje.

Over Katrien

Ik kon het niet langer negeren: de pagina “Over Katrien” bevatte een joekel van een onwaarheid. Ik ben een dertiger in ‘t diepst van mijn gedachten, jawel, maar op papier ben ik intussen 40. Tijd voor een nieuwe “Over Katrien” dus.

Ik ben Katrien en loop intussen al 40 jaar op deze planeet rond. Een groot deel van m’n leven tot nu toe heb ‘k besteed aan studeren o.a. informatica, gezondheidsconsulente en huisonderwijs. Steeds was ‘k maar bezig met iets te worden, met zelfvertrouwen te krijgen op één of ander gebied.

Deze blog helpt me om rust en vertrouwen te vinden bij wat ik doe. Idealiter kan ‘k met mijn ervaringen ook al eens anderen helpen. Welkom op dit plekje van het World Wide Web.

zelfportret_klein